Kim jestem? Chyba jedyne co o sobie wiem to jest to że mam 16 lat, wprawdzie rocznikowo mój wiek wynosi 17, jednak do dzisiaj nie potrafię przyswoić sobie tej informacji. Tak długo czekałam na upragnioną szesnastkę i jest. No cóż chyba się myliłam bo wiek to tylko liczba i nie uwydatnia ona w żadnym stopniu naszej dojrzałości. Po co piszę? Dla siebie i w końcu to zrozumiałam. Pisze się dla siebie a nie dla obserwatorów, popularności czy ubrań z sieciówek. Żałuję że tak wiele rzeczy zrozumiałam w tak późnym czasie, jednak moje myślenie czy spojrzenie na świat będzie kształtowało się jeszcze najprawdopodobniej do końca mojego życia. W końcu z każdego etapu w naszym życiu czerpiemy konsekwencje i wnioski które nas uczą. Każda chwila, każdy moment ukształca nas. Tak więc jestem. Szesnastoletnia licealistka która wreszcie zrozumiała że w życiu liczą się momenty. Wreszcie nie siędzę cały czas w domu. Spotykam się ze znajomymi czy przyjaciółmi, korzystam z danego mi czasu. Carpe diem jak to mówią. Chociaż aktualnie w pewnym stopniu wykazuję się hipokryzją bo piszę że korzystam z życia gdy tak naprawdę siedzę w domu . Ostatnio jakoś odpoczęłam od tego wszystkiego. Od dłuższego czasu bezustannie spotykałam się ze znajomymi i stwierdziłam że chcę trochę odpocząć od tego wszystkiego. Tak więc większość ferii spędziłam w domu głównie oglądając serial czy też pomagając w domu ze względu na nienajlepszy stan zdrowotny mamy. Maraton z orange is the new black zaliczony. Serial dupy nie urywa jednak ostatni sezon wywarł na mnie duże wrażenie przez co jestem skłonna obejrzeć następny. Z tego wszystkiego zapomniałam o tym kim jestem, co lubię. Nie pamiętam kiedy ostatnio z własnej woli przeczytałam książkę. Jeszcze przed kilkoma laty było to u mnie nie do pomyślenia. No cóż życie to bezustanne zmiany a mi się akurat podobają i uważam że wyszły mi na dobre. W końcu są one bardzo potrzebne i jakże nas kształtują.
Moje życie wreszcie idzie w dobrym kierunku. Mam to czego zawsze tak chciałam. Otaczają mnie wartościowe osoby które sprawiają że jestem szczęśliwa. Wreszcie wiem czego nie chcę czyli robię postępy bo mimo kompletnego braku pomysłu na siebie wiem czego nie szukam. Brak stabilizacji w pewnym stopniu mi się podoba, mało tego uwielbiam to. Kiedyś marzyłam o księciu z bajki z nutą romantyczności w naszej relacji, pięknym kolorowym domu i dzieciach biegających na naszym ogródku. Moje myślenie zmieniło się diametralnie. Pisząc że wiem czego nie chcę mam na myśli chłopaka. Nie widzi mi się być w związku być może przez to że do tego nie dorosłam lub nikogo dotąd nie pokochałam. Jednak to moja decyzja i na ten moment zamierzam zwarcie się jej trzymać. Brak chęci bycia z osobą płci przeciwnej nie sugeruje jednak odrazy do mężczyzn. Raczej jest na odwrót. Bardzo lubię ich towarzystwo. Bo z chłopakami to jest tak że można z nimi porozmawiać na każdy temat i w porównaniu do dziewczyn mają oni dystans do wielu sytuacji jak i ich samych. Tak więc w większości to z nimi spędzam wolne chwile.
Czy jestem szczęśliwa? Myślę że tak. Wprawdzie chcę jeszcze wiele zmienić ale przyjdzie na to czas. Mam nadzieję że tego nie utracę bo polubiłam swoje życie- przecież zawsze chciałam żeby było intensywne i tak jest. Nie chcę stabilizacji, chcę korzystać z życia i czerpać z niego jak najwięcej. Na rutynę przyjdzie jeszcze pora, ale to nie jest ten czas. Dopiero w przyszłości będę myśleć nad konsekwencjami. A teraz ? Teraz jest godzina 21:44 i nic więcej nie chcę wiedzieć. Jutro jest sobota tyle wiem, zamierzam zakończyć te ferie z pierdolnięciem. Chyba trochę pijanym pierdolnięciem ale miejmy nadzieję że pozytywnym.
Trzymaj się, cześć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Każde komentarze są dla nas meega motywacją do działanasia , z każdej waszej nawet niedługiej i negatywnej opini cieszymy się na co więc czekasz?
WYRAŹ SWOJĄ OPINIĘ !!!!